Podgatunki Wyróżniane są powszechnie trzy podgatunki: M. m. melanoleucos (Vieillot, 1817) – kormoran białolicy – zamieszkuje na całym obszarze występowania gatunku, poza Nową Zelandią i wyspami subantarktycznymi. M. m. brevicauda (Mayr 1931) – kormoran żółtodzioby – gatunek endemiczny dla wyspy Rennell (jedna z Wysp Salomona). M. m. brevirostris (Gould 1837) – kormoran krótkodzioby – zamieszkuje Nową Zelandię i wyspy subantarktyczne. Niektórzy systematycy wydzielają tę formę jako odrębny gatunek.
mały|lewo|180px|Ciemny dziób jest nietypowy Morfologia Kormoran białolicy jest jednym z mniejszych gatunków w obrębie swojej rodziny. Samice są podobne do samców, ale są nieco mniejsze. Długość ciała 55–65 cm, rozpiętość skrzydeł 84–90 cm, dziób ma 3 cm, ogon jest dłuższy niż u kormorana bruzdodziobego. Masa ciała: podgatunek nominatywny 567–963 g, podgatunek brevirostris 413–877 g.
Rozród Lęgnie się w małych koloniach, często z innymi gatunkami kormoranów, ale także czaplowatymi, wężówkami i innymi. Ptak podczas toków nisko grucha. Gniazduje na drzewach nad wodą (w rozwidleniu gałęzi), czasami na skałach lub półkach skalnych na klifie. Gniazdo jest wykonane z patyków i wyłożone od wewnątrz liśćmi i trawą.