Zbiór pieśni miał mieć charakter użytkowy – dla śpiewania po domach i upowszechnienia, zanikających już wtedy dawnych wariantów pieśni, sięgających czasów średniowiecznego chorału gregoriańskiego. Spuściznę naukową i zbiory pieśni przekazał na własność księżom misjonarzom w Warszawie.
Zmarł w wieku 81 lat w Krakowie, spoczął w grobowcu księży misjonarzy na cmentarzu RakowickimKarolina Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939), wyd. II Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 127.
Znaczenie Jako autor śpiewników kościelnych przyczynił się do rozwoju polskiej muzyki liturgicznej. Zapoczątkował zbieranie na większą skalę pieśni religijnych na terenach polskich. Jego zbiór pieśni stał się wzorem i odniesieniem dla kolejnych zbieraczy, takich jak Oskar Kolberg, a źródłem materiału słownego i muzycznego dla twórców takich, jak Stanisław Moniuszko, Wincenty Pol, Zygmunt Noskowski, Witold Lutosławski. Niektóre pieśni spisywał z przekazu ustnego, notując warianty nieobecne dotąd w zapisie nutowym.