Na Kongresie Klasowych Związków Zawodowych 14–16 maja 1920 postanowiono o zbudowaniu jednolitej centrali związkowej – Związku Stowarzyszeń Zawodowych. W centrali rywalizowali wówczas o wpływy, działacze socjalistyczni, komunistyczni i syndykalistyczni. Rywalizacja, doprowadziła do eliminacji wpływów komunistycznych. W 1921 podjęto uchwałę o „zerwaniu wszelkich stosunków z KPRP i przeciwdziałaniu jej akcji w związkach jako szkodliwej dla proletariatu”. W 1925 na Kongresie ZSZ zwolennicy PPS stanowili 80,4% delegatów, zaś zwolennicy Bundu 11,5% delegatów. ZSZ przez cały okres dwudziestolecia prowadził efektywne działania na rzecz scalenia klasowych związków zawodowych. W 1919 jedynie 29% związkowców działało w związkach ogólnokrajowych, zaś w 1926 w strukturach tych znajdowało się już 99,7% związkowców. Jednocześnie tworzono lokalne Rady Związków reprezentujące ZSZ terytorialnie.
Zrzeszenie było organizatorem wielu akcji strajkowych m.in. wielkiego strajku powszechnego kolejarzy w 1923, który zakończył się „powstaniem krakowskim”, walki o ustawodawstwo pracy i ubezpieczeń społecznych. Prowadzono również we współpracy z Towarzystwem Uniwersytetu Robotniczego szeroką akcje kulturalną i oświatową.