W 1942 odmówił propozycji pracy w Instytucie Studiów Albańskich, działającym pod egidą włoską. W czasie okupacji niemieckiej przez kilka miesięcy piastował tekę ministra edukacji w rządzie Rexhepa Mitrovicy. W lipcu 1944 powrócił do kraju, gdzie został jednym z organizatorów Instytutu Nauk – centralnej instytucji naukowej, która przygotowała utworzenie pierwszego w dziejach Albanii uniwersytetu. W 1952 otrzymał tytuł profesora. Był specjalistą w zakresie fonetyki języka albańskiego, ale także literatury albańskiej i etnologii. W 1972 był członkiem komisji, przygotowującej nowy, ujednolicony standard współczesnego języka albańskiego i jednym z założycieli Albańskiej Akademii Nauk.
Imię Çabeja nosi uniwersytet w Gjirokastrze, liceum w Mitrowicy, a także ulice w Tiranie, Szkodrze, Prisztinie i w Prizrenie. W 2003 został pośmiertnie uhonorowany orderem Honor Narodu (Nderi i Kombit).
Dzieła 1958: Hyrje në historinë e gjuhës shqipe (Wprowadzenie do historii języka albańskiego). 1968: „Meshari” i Gjon Buzukut (Mszał Gjona Buzuku) 1968: Fonetika historike e shqipes (Fonetyka historyczna języka albańskiego) 1976-2014: Studime etimologjike në fushë të shqipes (Studia etymologiczne nad językiem albańskim)
Przypisy
Bibliografia