Brał udział w I wojnie światowej w szeregach 2 pułku kawalerii Kozaków kubańskich, zaś od października 1914 roku − 1 liniowego pułku kozackiego jako zastępca dowódcy. W lipcu 1915 roku powrócił do macierzystego pułku kawalergardzkiego. Od 1 maja 1916 roku dowodził pułkiem oficerskiej szkoły kawaleryjskiej, od 22 kwietnia 1917 roku − I brygadą 17 dywizji kawalerii. Od czerwca do lipca tego roku pełnił funkcję komendanta garnizonu Rygi. Od 1 października tymczasowo dowodził 17 dywizją kawalerii. Po zawarciu między bolszewikami i Niemcami pokoju brzeskiego w marcu 1918 roku, wraz z częścią sztabu Frontu Północnego pozostał w Pskowie. Został internowany przez Niemców i trafił do obozu w Niemczech.
Kiedy wojska niemieckie opuściły miasto 25 listopada tego roku, przyjechał do Rygi, gdzie na brytyjskim okręcie wojennym wraz z księciem Anatolijem P. Liwenem spotkał się z przedstawicielem Ententy. Uzyskał zgodę uzyskania pomocy dla sformowania antybolszewickich oddziałów wojskowych w państwach bałtyckich. Jednakże została ona wkrótce cofnięta, w związku z czym uzyskał wsparcie od Niemców. Jego oddziały weszły w skład Pskowskiego Korpusu Ochotniczego, którego dowództwo mianowało A. P. Rodziankę generałem majorem.