Nie przyniosły one pozytywnych skutków.
Obraz kliniczny Trichotillomania polega na uporczywym i powtarzalnym wyrywaniu sobie włosów, najczęściej ze skóry głowy (i z największą intensywnością), dalej z brwi, rzadziej zaś z rzęs, okolicy łonowej, twarzy i reszty ciała. Dzieci do 6 lat zazwyczaj ograniczają się do skóry głowy.
Osoby cierpiące na to zaburzenie starają się zatrzymać bądź zredukować wyrywanie włosów. Po wyrwaniu sobie włosów może pojawić się uczucie ulgi, ale nie zawsze. Pacjenci różnią się też między sobą świadomością swojego zachowania.
W rezultacie powtarzania czynności wyrywania włosów osoba cierpiąca na to zaburzenie traci włosy, niekiedy w znacznym stopniu. Pojawiają się konflikty interpersonalne i izolacja społeczna. Spada produktywność pracy, zniszczeniu ulega życie rodzinne, maleje aktywność, w tym związana ze sportem. W przypadku zjadania włosów mogą pojawić się zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Mogą pojawić się zaburzenia regulacji afektu, napięcia.