W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 3 pułku piechoty i od 15 października 1914 dowodził 10 kompanią. 25 października 1914 został mianowany porucznikiem, a 25 czerwca 1915 awansowany na kapitana. W 1917, po kryzysie przysięgowym, rozpoczął służbę w Polskiej Sile Zbrojnej. 1 maja 1918 objął dowództwo 1 pułku piechoty, który na początku następnego roku przemianowany został na 7 pułk piechoty Legionów. Walczył z Ukraińcami na terenie Małopolski Wschodniej, a także z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim i na Łotwie. Oddziałem dowodził do 16 marca 1920. 15 października 1918 Rada Regencyjna awansowała go na podpułkownikaDziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6..
11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”. W październiku 1921, po zakończeniu wojny z bolszewikami, został przeniesiony do rezerwy na skutek wniosku reklamacyjnego i przydzielony w rezerwie do 64 pułku piechoty.