Juliusza Słowackiego w Krakowie (gdzie był także reżyserem).

We wrześniu 1939 został zmobilizowany do wojska. Podczas kampanii wrześniowej trafił do niewoli; po półtoramiesięcznym pobycie w obozie kieleckim powrócił do Krakowa, gdzie podjął pracę w wydziale finansowym Magistratu. W latach 1941–1944 był reżyserem i aktorem jawnych przedstawień wystawianych w Starym Teatrze; w latach 1944–1945 kierownikiem, reżyserem i aktorem krakowskiego Teatru Powszechnego, otwartego pod protektoratem władz okupacyjnych. Za działalność tę został po wojnie ukarany przez ZASP. W 1945 był krótko aktorem Śląskiego Teatru Wojskowego, następnie przez dwa lata pracował jako inspektor kontroli społecznej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach, później jako kierownik oddziału PCK tamże. W 1951 powrócił na scenę; w końcu marca 1951 zaangażował się jako aktor i reżyser w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, w którym pracował w sezonach 1951/52 i 1952/53 najpierw pod ps. Wiśnicz, później jako Fabisiak-Wiśnicz i pod własnym nazwiskiem. Od 1 lipca 1953 do 30 września 1956 był aktorem i reżyserem Teatrów Dramatycznych w Poznaniu. Od 1956 do śmierci pracował w krakowskich teatrach: im. Juliusza Słowackiego (w sezonach 1956/57 i 1957/58) i Starym (od sezonu 1958/59).