Samoloty rozpoznawcze weszły na wyposażenie dwóch dywizjonów rozpoznania taktycznego lotnictwa węgierskiego w 1935 roku. Pomimo przestarzałej konstrukcji pozostały w linii do końca 1939 roku, biorąc udział w konflikcie ze Słowacją. Wersja bombowa była używana w 2/4. Dywizjonie Lekkich Bombowców Czerwone Diabły do 1940 roku, później również została przesunięta do zadań pomocniczych. Ostatnie WM-16 zostały wycofane z użycia przed końcem 1942 roku.
Był to dwupłatowy, dwumiejscowy samolot rozpoznawczy konstrukcji mieszanej, ze stały m podwoziem i otwartymi kabinami. Zależnie od wersji, napędzany był silnikiem Gnôme-Rhône K-9 (Budapest 9) o mocy 550 KM lub WM K-14 (Budapest 14) o mocy 860 KM. Ten ostatni był produkowaną w zakładach Weiss Manfred, licencyjną wersją silnika Gnôme-Rhône K-14. Uzbrojenie składało się z dwóch stałych i jednego ruchomego karabinów maszynowych kal. 8 mm, oraz, w samolocie Budapest 14, do 300 kg bomb na zaczepach pod skrzydłami.
Zobacz też WM-21 Sólyom
Przypisy
Bibliografia Zbigniew Lalak Magyar Királyi Honvéd Légierö w: Sojusznicy Luftwaffe.