Po raz kolejny był wybierany w latach 1922, 1925, 1928 i 1931 (Sejmy I, II, III i IV kadencji).
W listopadzie 1920 na I wszechłotewskim zjeździe staroobrzędowców został wybrany członkiem Centralnego Komitetu Staroobrzędowców na Łotwie.
W 1930 rozpoczął wydawanie rosyjskojęzycznego pisma "Голос Латгалии", jako dodatku do gazety "Наш двинский голос".
W wyniku zamachu stanu Kārlisa Ulmanisa w maju 1934 został na pół roku uwięziony w więzieniu w Lipawie. Po jego opuszczeniu pracował jako nauczyciel w Dyneburgu.
W 1940 objął posadę dyrektora rosyjskiego gimnazjum w Dyneburgu, jednak w październiku tego roku został aresztowany przez władze sowieckie. Po osądzeniu za udział w ruchu kontrrewolucyjnym podczas I wojny światowej skazany na karę śmierci i rozstrzelany na podwórzu więzienia w Dyneburgu.
Został pochowany na cmentarzu staroobrzędowców w Dyneburgu. Jego żona i dzieci wyemigrowały początkowo do Niemiec, później do USA.
Bibliografia Nota biograficzna na stronach zarubezhje.narod.ru
Zobacz też Dom Kalistratowa w Dyneburgu