Aleksander (Dawidowicz) Flamberg (ur. 1880 w Warszawie, zm. 24 stycznia 1924 tamże) – szachista polski, czołowy gracz z ziem polskich w okresie bezpośrednio poprzedzającym I wojnę światową.
Życiorys Urodzony w Warszawie, tamże pobierał nauki szkolne i z wyróżnieniem ukończył gimnazjum realne Pankiewicza. Wyjechał następnie do Londynu na studia chemiczne. Korzystając ze wskazówek znanego mistrza Richarda Teichmanna, w Londynie rozwinął swój talent szachowy. Umiejętności nabrane w Anglii pozwoliły mu po powrocie do kraju zająć rychło miejsce w ścisłej czołówce Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej.
Rywalizację z takimi szachistami, jak Kazimierz Piotr Miłkowski, Salomon Langleben, Jan Kopczyński, Artur Popławski, Henryk Salwe czy Jan Kleczyński (syn), toczył początkowo w atmosferze towarzyskiej – w popularnych warszawskich kawiarniach szachowych Nowickiego i Pągowskiego, a od 1899 również w turniejach. Na przełomie 1899 i 1900 w pierwszych klubowych mistrzostwach Warszawskiego Towarzystwa Zwolenników Gry Szachowej uplasował się na 5. miejscu, uznając wyższość m.in. Szymona Winawera i Jana Taubenhausa. Latem 1900 w letniej imprezie klubowej podzielił 1-2. miejsce z Langlebenem, ale uległ rywalowi w dogrywce barażowej.