419..
Pałacyk Ponińskiego W 1765 był już własnością kuchmistrza koronnego, księcia Adama Ponińskiego (1732–1798), któremu w Dekrecie Komisji Porządkowej miasta z 7 stycznia 1766 nakazano zapłacić 100 florenów „składki koronacyjnej” z tytułu posiadania tego „pałacyku quondam (niegdyś) Teychowskiego na Nowym Świecie stojącego”Aleksander Wejnert: Starożytności warszawskie, T. II, Drukarnia Józefa Ungra, Warszawa 1848, s.23. Książę Poniński był jego właścicielem jeszcze w 1770, a posesja oznaczona została wówczas numerem hipotecznym 1253Źródła do dziejów Warszawy. Rejestry podatkowe i taryfy nieruchomości, 1510-1770, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963, s. 476..
Pałacyk Tomatisa W połowie lat 70. Adam Poniński, utracjusz i namiętny hazardzista, popadł jednak w ogromne kłopoty finansowe, a jego pałacyk za długi karciane przeszedł w ręce słynnego włoskiego gracza i spekulanta, byłego antreprenera królewskiego teatru publicznego, Carla Alessandra TomatisaBronisław Gorczak, Katalog rękopisów Archiwum X. X. Sanguszków w Sławucie, Drukarnia M. Gajeckiego, Lwów 1902, s. 312.https://archive.org/details/katalogrkopiswa00sagoog (1739–1797), tytułującego się hrabią de la Vallery et de la Loux i baronem de la Bridoire, oraz jego żony Cateriny Gattai Tomatis (1747–1792), jednej z metres króla Stanisława Augusta.