Izotermy adsorpcji wielowarstwowej izotermy stricte wielowarstwowe (na monowarstwie nadbudowywane są kolejne warstwy adsorbatu): izoterma BET, czyli izoterma Brunauera-Emmetta-Tellera (1938 r.) izoterma BDDT, czyli izoterma Brunauera-Deminga-Deminga-Tellera izoterma Sircara (1985 r.) izoterma LGD, czyli izoterma Lopez-Gonzaleza i Dietza (1952 r.) izoterma Hüttiga (1948 r.) izotermy w ramach modelu ciekłej błonki adsorbatu: izoterma HJ, czyli izoterma Harkinsa-Jury izoterma Halseya – inaczej izoterma Frenkela-Halseya-Hilla (izoterma FHH)
Izotermy globalne Izotermy adsorpcji na powierzchniach energetycznie niejednorodnych adsorpcja monowarstwowa na powierzchniach energetycznie niejednorodnych (heterogenicznych): ogólne równanie całkowe (uogólnione całkowe równanie adsorpcji, całkowa izoterma adsorpcji), czyli globalne równanie całkowe izoterma LF, czyli izoterma Langmuira-Freundlicha izoterma GF, czyli uogólniona izoterma Freundlicha lub izoterma Sipsa (Sips, 1948 r.) izoterma Tótha (J. Tóth, 1971 r.) izoterma GL, czyli uogólnione równania Langmuira (A.W. Marczewski i M. Jaroniec 1983 r.) izoterma Rudzińskiego – związana z quasigaussowskim rozkładem energii adsorpcji (podobna do LF) (W.