W 1907 r. Suwŏl udał się do klasztoru Pohyon na górze Myohyang, gdzie przebywał przez 3 lata. Tam spotkał mistrza Kyŏnghŏ, który dał mu przekaz Dharmy. Wkrótce Suwŏl stał się znany wśród koreańskich buddystów.
W 1912 r. mistrz Kyŏnghŏ umierając, przekazał Suwŏlowi i Mangongowi swoje ostatnie życzenie i testament. Po kremacji nauczyciela Suwŏl udał się do Mandżurii, gdzie prowadził małe gospodarstwo. Ponieważ w 1911 r. Japończycy rozpoczęli okupację Korei, wielu wieśniaków uciekło do Mandżurii i Suwŏl prawdopodobnie prowadził wszelkie usługi religijne i pomagał w praktyce. Jednak Suwŏl nigdy nie przyjął żadnego ucznia i nie przekazał nikomu Dharmy.
Suwŏl zmarł w lipcu 1928 r.
Przypominał trochę Hyewŏla. Obaj byli typowymi buddyjskimi mnichami, którzy utrzymywali w ciężkich czasach dynastii Yi żywą tradycję, dzięki oddaniu, poświęceniu a nawet świętości. Suwŏl milczał przez cały czas i nigdy nie przemówił, dopóki go o coś nie zapytano. Nigdy nie siedział w medytacji, a jednak praktykował sŏn nieustannie. Zawsze chwytał się najbardziej niewdzięcznych prac: zbierania drewna, uprawiania ziemi itd. i nigdy nie robił z tego powodu żadnych wymówek. Jeśli w klasztorze nie było już nic do roboty, szedł do następnego i wykonywał znów najgorsze prace.