Aby pokazać życzliwość wobec ludu, polecił nadać sobie rangę Kapitana Ludu a nie Komuny.
Polityka right|250px|thumb|Herb Scaligerich na zamku w Sirmione W polityce zdecydowanie opowiadał się za Gibelinami. Preferował jednak pokój, dlatego pozwolił na powrót do Werony wygnanych wcześniej przeciwników politycznych, między innymi rodziny hrabiów San Bonifacio. Zawarł pokój z sąsiednią Mantuą stojącą po stronie Gwelfów oraz z rodem d’Este. Kapitanat Mastino charakteryzował się przede wszystkim dążeniem do pokoju. Wkrótce oddał urząd podesty Wenecjaninowi Andrei Zeno. Przez ten fakt uzyskał od coraz potężniejszej Wenecji możliwość żeglugi i handlu na wodach Adygi. Mastino ciągle jednak miał zamiar zdobycie pełni władzy i przekształcenie Werony w signorię. Wielką pomocą był mu jego brat Alberto I della Scala, również bardzo zdolny w polityce. Mastino wiedział, że musi mieć za sobą przede wszystkim klasę kupiecką, z której pochodził, a która była podstawą bogactwa komuny, mogła dostarczać rekruta i miała większość w radach miejskich. Przejście od komuny miejskiej do signorii dokona się jednak dopiero za czasów jego brata - Alberto.
Mimo wyjątkowo pokojowego nastawienia Mastino zdołał zdobyć w 1265 Trydent oraz w 1266 Vicenzę.