Od 1918 roku w Polsce, wstąpił we Lwowie do Polskiej Organizacji Wojskowej i brał udział w zajęciu lwowskiego lotniska. Przyczynił się do rozpracowania planu lotniska i czasu służby wartowników. Wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i służył jako oficer techniczny III Grupy Lotniczej. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Wojsk Lotniczych, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Następnie został oddelegowany na studia w École Supérieure d’Aéronautique w Paryżu. Studia ukończył w 1920 roku, zatrudniono go w Wydziale Technicznym Departamentu III Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 1 Pułk Lotniczy w Warszawie. W tym samym roku nadzorował w Centralnych Warsztatach Lotniczych kursy prowadzone dla lotniczego personelu technicznego. Był jednym z pierwszych kierowników Wydziału Naukowo-Technicznego Sekcji Żeglugi Napowietrznej. Zorganizował Szkołę Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy i został mianowany jej pierwszym komendantem. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. W latach 1923–1924 pozostawał w stanie nieczynnym, a w 1925 został przeniesiony do rezerwy.