Cerkiew neounicka Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 cerkiew w Holi nie została ponownie przekazana ludności prawosławnej wracającej z bieżeństwa. Zamiast tego 10 sierpnia 1924 została przywrócona do użytku liturgicznego jako pierwsza na Lubelszczyźnie parafia neounicka, erygowana przez biskupa siedleckiego Henryka Przeździeckiego. Świątyni nadano nowe wezwanie św. Paraskiewy. O ile w momencie erekcji parafii uczęszczało do niej jedynie 15 wiernych, to na przełomie lat 1929/1930 cerkiew holeńska była siedzibą najliczniejszej w regionie neounickiej parafii, zrzeszającej 1879 osób, tj. ponad połowę wszystkich neounitów. W cerkwi w okresie jej przynależności do Kościoła neounickiego służyli naprzemiennie duchowny-konwertyta z prawosławia i kapłani należący do zakonu jezuitów. Zachowany był w pełni obrządek typowy dla Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego („synodalny”) z dodaniem jedynie modlitw za papieża. Cerkiew w Holi pozostawała neounicka do 1939.
II wojna światowa i okres powojenny mały|Krzyże przy cerkwi mały|Dzwonnica W 1941 cerkiew ucierpiała w pożarze;