Po przejęciu Bydgoszczy przez administrację polską w 1920 r., obiekt nie zmienił swojej funkcji. Niemieckie przedsiębiorstwo żeglugowe przemianowano na „Lloyd Bydgoski”, a jego siedzibą pozostał opisywany pałacyk. „Lloyd” był wówczas jednym z największych przedsiębiorstw żeglugowych w kraju. Posiadał oddziały w Gdańsku, Warszawie, Włocławku, fabrykę maszyn i stocznię na Kapuściskach Małych, tartak i port przeładunkowy na Siernieczku oraz cegielnię i gorzelnię w Czersku Polskim.
Po II wojnie światowej budynek nadal służył przedsiębiorstwu żeglugowemu, tym razem pod nazwą Żeglugi Bydgoskiej. W piwnicach mieściły się archiwa, kasa, magazyny i kotłownia. Na parterze zlokalizowano biura dyrektorów, księgowości i rozlicznych działów przedsiębiorstwa. Na poddaszu znajdowały się kolejne biura oraz centrala telefoniczna. W 1974 r. przeprowadzono remont budynku. We wnętrzu pałacyku miał powstać Dom Marynarza, zaś w miejscu wyburzonych pozostałych obiektów na nabrzeżu - Ośrodek Szkolenia Zawodowego żeglugi śródlądowej. Do realizacji nie doszło z powodu trudności gospodarczych.