w XX wieku zbiory anegdot cieszyły się bardzo dużą popularnościąGrzegorz Kowal, Anatomia kulturowej legendy, Kraków: TAiWPN Universitas, 2014..
Anegdoty przenikały także różnymi drogami do literatury pięknej, np. w okresie odrodzenia – jako zbiory facecji. Cykle anegdot rozrastały się w powieści (Przygody Dyla Sowizdrzała), a także w nowele i opowiadania, będące rozwiniętymi anegdotami, jak u Giovanniego Boccacia (Dekameron) czy Antona Czechowa (wczesne opowiadania). Anegdotami bywają nasycone także większe formy narracyjne, jak pamiętniki i gawędy (Jan Chryzostom Pasek, Jędrzej Kitowicz, Henryk Rzewuski) czy powieści (np. Przygody dobrego wojaka Szwejka Jaroslava Haška)Hasło: Anegdota, [w:] Literatura i nauka o języku, Andrzej Z. Makowiecki i in. (red.), Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1995, s. 17..
W XX wieku za mistrza anegdoty uchodził Bertolt Brecht.
W literaturze polskiej anegdota była stosowana do opowiadań budujących, przykładów, żartobliwych facecji. Łączyła funkcję dydaktyczną z efektem humorystycznymJulian Krzyżanowski, hasło: Anegdota, [w:] Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, J. Krzyżanowski, Cz. Hernas i in. (pod red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, t. 1, s. 15..
Zobacz też
facecja dowód anegdotyczny
Przypisy
Bibliografia Ludvík Štěpán, Anegdota [w:]
Kategoria:Gatunki literackie