Pułk Północno-Ingermanlandzki (ros. Северо-Ингерманландский полк) – ochotnicza jednostka wojskowa Republiki Północnej Ingrii podczas wojny domowej w Rosji
Wiosną 1919 r. w rosyjskiej części Ingrii (Ingermanlandii) miały miejsce masowe represje wobec miejscowej ludności. Sytuację pogorszyła mobilizacja do wojsk bolszewickich. Wielu ludzi z rodzinami uciekło do Finlandii. Natomiast mieszkańcy 5 wiosek Autio, Pusanmiaki, Tikanmiaki, Uusikliuja i Wanhakliuja w poł. czerwca rozpoczęli powstanie antybolszewickie. Zorganizowano oddział samoobrony na czele z Jukka Tirranenem (b. podoficerem carskim) i jego bratem. 9 lipca we wsi Sosnowo (fiń. Rautu) na zebraniu ingermanlandzkich uchodźców został wybrany Tymczasowy Komitet Północnej Ingrii, który ogłosił niezawisłość Ingermanlandii. Fińskie władze w odpowiedzi przysłały powstańcom 500 karabinów ręcznych i 8 karabinów maszynowych. Na ich czele stanął b. podpułkownik armii carskiej z fińskim obywatelstwem Georg (Yrjö) Elfengren. Od marca 1918 r. dowodził on 1 Pułkiem Karelskim, walczącym z bolszewikami i fińskimi komunistami. 27 lipca 1919 r. przeszedł granicę, po czym zajął wsie Korkimiaki, Waksiełowo, Lembołowo, Wierchnie i Niżnije Nikuliassy. Nawiązał kontakt z powstańcami i objął ich dowództwo, przemianowując swój oddział na Pułk Północno-Ingermanlandzki.