nowe źródło światła umieszczono w dawnym budynku sygnału mgłowego. W tym samym roku przekazano ją na własność National Park Service, która zarządza nią, jako obiektem muzealnym.
thumb|left|350px|Latarnia widziana z płaskowyżu. Widoczne są zbudowane w 1939 roku schody prowadzące do latarni.
Początkowo latarnia była doglądana przez latarników, którzy wraz z rodzinami żyli na płaskowyżu powyżej. W 1939 roku do latarni doprowadzono schody zawierające 304 (308) stopni, zastępując istniejącą ścieżkę. Obecnie schodami do latarni mogą się dostać także turyści, jednak są one zamykane przy prędkości wiatru przekraczającej 65 km/h. W 1960 roku wybudowano na płaskowyżu powyżej latarni nowoczesne kwatery dla latarników i ich rodzin (latarnie w tym czasie obsługiwały cztery rodziny). Najbliższa szkoła, do której dowożono dzieci latarników, znajdowała się pięć kilometrów w głąb lądu. Najbliższa poczta i inne usługi były dostępne w Bazie Lotniczej Hamilton lub w rejonie San Francisco. Najbliższym miastem jest Inverness, położone 31 kilometrów od latarni.