Był stałym współpracownikiem i autorem dekoracji dla żydowskiego Teatru Młodych.
Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Warszawie, mimo propozycji pomocy w emigracji. W czasie okupacji niemieckiej zdobył w listopadzie 1940 r. zlecenie na odbudowę zniszczonego Rakowca. Pracował wraz z żoną w konspiracyjnej Pracowni Architektoniczno-Urbanistycznej (PAU) działającej w strukturze Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego. W 1942 r. został aresztowany i uwięziony w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 77165). Udało mu się zdobyć pracę w obozowym biurze architektonicznym, projektując m.in. szklarnie, ale potajemnie również własne projekty. Część z pracowników została później aresztowana; fortel pozwolił uniknąć rekwizycji prac.
Po wojnie pracował w Biurze Odbudowy Stolicy, jako zastępca kierownika BOS (od sierpnia 1945 do marca 1947). Za największe osiągnięcie okresu powojennego, a zarazem przykład awangardowego osiedla robotniczego, uważa się osiedle WSM na warszawskim KolePaweł Gawlik, Od "wielkiej trwogi" do odbudowy., rozpoczęte w roku 1947. Przy budowie osiedla zastosowano nowatorską technologię budowy ścian zewnętrznych z bloków pianobetonu z gotową betonową warstwą licową. Osiedle (układ urbanistyczny i zespół budowlany z zielenią) zostało wpisane w 1992 r. do rejestru zabytków.