Miecz wikiński to współcześnie stosowane (za niemiecką literaturą przedmiotu) określenie mieczy w typie karolińskim, pochodzących ze znalezisk z terenu SkandynawiiWłodzimierz Kwaśniewicz: Encyklopedia dawnej broni i uzbrojenia ochronnego, 2017, s. 292-293.. Głownie tych mieczy są prawie jednakowe, o długości około 1 metra. Pochodzą przeważnie z Nadrenii, o czym świadczą napisy i znaki producentów. Głownie były eksportowane szeroko na ziemie słowiańskie i do Skandynawii, gdzie były oprawiane według miejscowego gustu. Jelce przeważnie w formie sztabki. Głowice w formie krążków, zwieńczonych półkul, trój- i pięciodzielnych grzybków, stożków i tym podobnych. Również w wielu krajach działały rodzime ośrodki miecznicze.
Pierwszym autorem klasyfikacji mieczy tego okresu był norweski archeolog Jan Petersen (De norske vikigesverd, Oslo 1919), który oparł swą klasyfikację przede wszystkim na różnicach w kształcie głowic, na podstawie mieczy głównie ze Skandynawii. R.E. Wheeler (London and Vikings, London 1927) uprościł stary system i zredukował do dziewięciu typów I-X, oznaczając je jako wikińskie.
Zobacz też Frankijska jazda pancerna Włócznia skrzydełkowa
Przypisy
Kategoria:Miecze Kategoria:Państwo Franków