thumb|Sebastian Sobieski, chorąży wielki koronny w 1605 r. (ilustracja z tzw. rolki sztokholmskiej) thumb|Polski chorąży z epoki napoleońskiej (mal. Léon Cogniet, 1831) thumb|Konny chorąży podczas powstania styczniowego (rycina współczesna) Chorąży (chor.) – nazwa stopnia w korpusie osobowym podoficerskim (do 2004 roku w osobnym korpusie chorążych). Do korpusu podoficerów należy młodszy chorąży, a do podoficerów starszych należą: chorąży, starszy chorąży i starszy chorąży sztabowy.
Historia W średniowiecznej Polsce rycerz noszący chorągiew swojego oddziału, księcia lub ziemi.
Później był to urzędnik (łac. vexillifer) podporządkowany kasztelanowi. W jego kompetencji leżało przygotowanie rycerstwa podczas pospolitego ruszenia i przyprowadzenie go do kasztelana. Po zjednoczeniu państwa stał się wyższym urzędem ziemskim. Dodatkową funkcją chorążego (jedynie w Wielkopolsce i tylko do przełomu XV/XVI w.) był udział w sądzie ziemskim.
Chociaż funkcja „chorążego” pojawia się bardzo wcześnie, to w oddziałach wojskowych stopień chorążego występuje po raz pierwszy w regestrach z roku 1589. Początkowo nie miał on rangi oficerskiej i nadawano go towarzyszowi przeznaczonemu do noszenia chorągwi.