Karol Biel (ur. 20 października 1894Biblioteka WSOSP, zm. 16 września 1920) – sierżant pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Służył w lotnictwie od pierwszych dni odzyskania niepodległości. W czasie wojny z bolszewikami 1920 walczył w składzie 10 eskadry wywiadowczej, która wywodziła się z 1 Awiacyjnego Oddziału, a zorganizowanego przy 4 Dywizji Strzelców dowodzonej wówczas przez generała Lucjana Żeligowskiego podczas której odznaczył się kilkakrotnie nieprzeciętną odwagą.
2 sierpnia I920 roku sierżant pilot Karol Biel z obserwatorem, por. Sznukiem, dokonywali zwiadu wykonując lot w kierunku na Stopce. Podczas lotu nad miastem Mir zostali ostrzelani z ziemi, ale obniżyli lot nad miastem i zrzucili bomby oraz ostrzelali transporty nieprzyjaciela, które znajdowały się na terenie miasteczka, siejąc popłoch, zamieszanie oraz zmuszając je do ucieczki. W drodze powrotnej, podczas lotu na małej wysokości odkryli bolszewicką baterię, a po powrocie wskazali jej dokładne ukrycie. Baterię zniszczyła nasza artyleria. Parę dni później, kiedy wojsko polskie miało wykonać atak na Słuck, wraz z obserwatorem por. Karpińskim został wysłany na zwiad do Słucka, którego celem było zbadanie sił bolszewickich tam stacjonujących.