Długość ciała – 89 cm.
Zasięg, środowisko Pierwotnie Ameryka Południowa – nizinne lasy pierwotne wschodniego wybrzeża Brazylii.
Zachowanie Zwykle spotykany w stadach, na ziemi; zaniepokojony wzlatuje na drzewa. Na wolności ptaki odżywiały się owocami roślin Phyllanthus, Eugenia i Hancornia speciosa (tzw. mangabeira). Samice w niewoli w jednym lęgu składają 2–3 jaja. Najmłodsza samica, która przystąpiła do rozrodu miała 2 lata.
Status Obecnie gatunek uznany za wymarły na wolności. Ostatniego osobnika w stanie dzikim obserwowano i zabito w 1984. Możliwe, że niektóre przetrwały do 1987 lub 1988. Ocalała w niewoli populacja została w dużym stopniu skrzyżowana z czubaczem brzytwodziobym (Mitu tuberosum)Jest to przykład udanego chowu krzyżowego pomiędzy blisko spokrewnionymi gatunkami z rodziny czubaczy. i pozostało tylko kilkadziesiąt ptaków czystej krwi. Gatunek jest podtrzymywany, ale rozmnaża się tylko w dwóch prywatnych ptaszarniach, głównie ze względu na długotrwałe wątpliwości co do jego odrębności. Planuje się reintrodukcję tego gatunku.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Kategoria:Czubacze Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Fauna endemiczna Brazylii Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza