Keito Ozaki z japońskiego serwisu popkulturowego Real Sound napisał, że wiele zespołów Nagoya kei ostatecznie rozchodzi się w różnych kierunkach; Kuroyume zwrócił się w stronę punk rocka i hardcore punka, Laputa w kierunku cyfrowego brzmienia, Fanatic Crisis w pop, a Merry Go Round w „maniakalny, ero-guro i undergroundowym kierunek”.
Późniejsze godne uwagi zespoły to Kein, Deadman, Blast i Gullet. Nagoya kei ma historię zespołów, które często współpracują, wymieniają się członkami i tworzą nowe zespoły po rozpadach. Często toczy się wiele dyskusji na temat tego, czy dany projekt jest uważany za Nagoya kei, czy też nie. Odkąd termin visual kei stał się głównym nurtem, nowsze zespoły na ogół nie są uważane za Nagoya kei. Na przykład członkowie zespołu Lynch, powstałego w 2004 roku, nie zgadzają się z takim określeniem, a wokalista Hazuki twierdzi, że brzmienie Nagoya kei nie zawiera „współczesnej ciężkości”, jak to jest w ich przypadku. Jednak Ozaki napisał, że Lynch ma więcej niż kilka cech wspólnych z Nagoya kei. Szczególnie że ze względu na popularność Dir en Grey wiele współczesnych zespołów ma cięższe dźwięki z nisko strojonymi gitarami, w tym te w Nagoya kei. Utworzony w 2013 roku zespół Arlequin, pomimo tego, że nie pochodzi z Nagoi, był pod wpływem jej zespołów i określa się jako „następna generacja Nagoya kei”.
Przypisy
Kategoria:Muzyka w Japonii Kategoria:Gatunki muzyczne