Uczestniczył w desancie z okrętów estońskich w rejonie Ust'-Ługi. Pierwszy desant 13 maja został powstrzymany przez oddziały bolszewickie, ale drugi, przeprowadzony 17 maja, zakończył się sukcesem. Po zajęciu Półwyspu Soikińskiego batalion został zasilony jedynie ok. 50 ochotnikami, gdyż większość miejscowej ludności popierała władze bolszewickie. 18 maja atakował bezskutecznie twierdzę Koporie, ponosząc bardzo duże straty od zmasowanego ognia karabinów maszynowych. Zginął dowódca A. Tiunin i 3 oficerów, a także 43 innych żołnierzy. Kolejny atak 24 maja umożliwił w końcu zająć twierdzę. Następnie batalion wycofano na tyły dla odpoczynku. W wyniku przybycia z Ingermanlandii uzupełnień do końca czerwca liczebność batalionu wzrosła do 1624 ludzi, w tym fińskich, estońskich i szwedzkich ochotników. Został on przeformowany w 3-batalionowy pułk z baterią artylerii. Jego sztandarem była flaga Ingermanlandii z herbem tej krainy. W zajętych wsiach żołnierze pułku tworzyli oddziały samoobrony i wyznaczali ich komendantów. Jednocześnie głosili hasła szerokiej autonomii dla Ingermanlandii w ramach Rosji. Prowadziło to do konfliktów z dowództwem Armii Północno-Zachodniej, które uznawało to za przejaw separatyzmu. Z kolei Ingermanlandczycy widzieli w białych Rosjanach "reakcjonistów".