Wedle Berkeleya rzeczy są postrzegane również przez Boga, przez co są trwałe i istnieją bez przerwy. Instancja najpotężniejszego Umysłu jest gwarantem stałości postrzeganych idei.
Logiczny rozwój idei idealizmu subiektywnego prowadzi do solipsyzmu — do twierdzenia, że istnieję tylko ja; poza mną nie ma niczego i nikogo. Idealizm subiektywny szeroko rozpowszechnił się w XX wieku w postaci , pozytywizmu, egzystencjalizmu i innych nurtów filozoficznych. Włodzimierz Lenin w swej książce Materializm a empiriokrytycyzm zaliczał do grona idealistów subiektywnych również przedstawicieli filozofii immanentnej, podczas gdy Wilhelm Wundt, zdaniem Lenina, wykazał szczegółowo, że filozofia immanentna jest jedynie modyfikacją berkeleizmu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Idealizm Kategoria:Filozofia nowożytna