Po wybuchu I wojny światowej Ruth von Kleist-Retzow powróciła do Kikowa. W 1919 roku zrezygnowała całkowicie z mieszkania w Szczecinie i osiadła we wiosce Krosinko, blisko Kikowa. Teraz miała czas, aby zajmować się sprawami politycznymi, teologicznymi i społecznymi.
Twórczość W roku 1926 napisała rozprawę pt. Kryzys społeczny i odpowiedzialność właściciela folwarku (Die soziale Krisis und die Verantwortung des Gutsbesitzers). Domagała się od właściciela folwarku poczucia odpowiedzialności w kontakcie z własnością, podczas którego miał on być zobowiązany do zasady „gospodarzem jest Bóg” i użytkowanie jej winno być dobre dla ludzi.
Poza tym zaangażowała się w ruch młodych, tzw. „Ruch Barnówecki” (Berneuchener Bewegung) (nazwany od miejscowości Barnówko, wtedy Berneuchen, własność rodziny Viebahn). Chodziło jej o odnowienie kościoła protestanckiego, o całkowitą pobożność i życie duchowe.
Pod koniec lat 20. XX wieku rozważała nad rodzącym się nacjonalizmem. Do intensywnej wymiany pomysłów dołączył Ewald von Kleist-Schmenzin, który już w 1932 roku wydał publikację Socjalizm narodowy – zagrożenie (Der Nationalsozialismus – eine Gefahr).