Pracę naukową rozpoczął w 1962 r. w Pracowni Teorii Kultury Polskiej Akademii Nauk, a kontynuował ją do roku 1966 jako asystent na Wydziale Filozofii i Socjologii UW. W 1966 uzyskał na UW stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy W poszukiwaniu odpowiedniości literatury i obyczaju, napisanej pod kierunkiem prof. Niny Assorodobraj. W 1973 r. uzyskał habilitację na podstawie rozprawy Kultura i jej badanie. W 1982 został mianowany profesorem nadzwyczajnym.
Równocześnie prowadził działalność dydaktyczną w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej (1967–1968).
Był autorem wielu prac naukowych i książek popularnonaukowych oraz tłumaczem literatury naukowej i eseistyki włoskiej i francuskiej. Do jego głównych zainteresowań należała teoria i socjologia kultury, kulturotwórcza rola sztuki i kształtowanie się stylów życia.
Współpracował z wieloma czasopismami społeczno-kulturalnymi. Publikował m.in. w „Przeglądzie Kulturalnym”, „Nowa Kultura” (1952–1955) i „Nowe Książki” (od 1963), „Kultura” (1967–1972) i „Argumenty” (1971–1973). W latach 1990–1991 pełnił funkcję redaktora naczelnego miesięcznika „Nowe Książki”. W 1993 r. został przewodniczącym rady redakcyjnej kwartalnika „Kultura Współczesna”.
W latach 1955–1983 był członkiem Związku Literatów Polskich. Od 1989 r.