To auctoritas będzie się – na przykład – przeciwstawiało zasiedzeniu nieprawnie zdobytej lub porzuconej własności.
W sferze prywatnej, osoby znajdujące się pod kuratelą (opieką) – takie jak kobiety i nieletni – były zobowiązane zwracać się o pozwolenie ich „kuratorów” („opiekunów”) przy pewnych działaniach. Tak auctoritas charakteryzuje będącego auctor: pater familias „autoryzuje” – to znaczy, zatwierdza i uprawomocnia – małżeństwo syna. W ten sposób, auctoritas może działać jako rodzaj „biernej porady”, jak i – na przykład – uczonego autorytetu.
Znaczenie polityczne w starożytnym Rzymie thumb|Przedstawienie posiedzenie rzymskiego Senatu: Cyceron atakuje Katylinę (fresk z XIX w.)
Polityczne, auctoritas wiązał się z władzą rzymskiego Senatu (auctoritas patrum) i był przeciwstawiany potestas lub imperium (władzy), którą posiadała magistratura, lub lud. W kontekście tym, auctoritas można opisać jako prawną władzę zatwierdzania jakiegoś innego czynu, na przykład: by uchwała zgromadzenia ludu stała się ustawą potrzebna była akceptacja senatu.