Nowe elementy tekstylne sfinansowała fundacja Jacoba Wallenberga i księcia Carla Gustawa Åke Livstedta.
Generalny remont sali został przeprowadzony w latach 1971–1973. Nadzorował go Anders Tengbom, syn Ivara Tengboma. W Sali Głównej mieszczą się obecnie 1782 osoby rozmieszczone na parterze, pierwszym balkonie, chórze i drugim balkonie.
Nowe organy oddano do użytku w 1982. Instrument, składający się z 6100 piszczałek i 69 dźwięków, zajmuje całą ścianę nad chórem. Najdłuższa piszczałka organowa ma jedenaście metrów, a najkrótsza kilka milimetrów. mały|240x240px|Sala Grünewalda
Sala Grünewalda (Mała Aula) Jest to sala kameralna na 460 osób. W 1926 ozdobił ją Izaak Grünewald w ciągu zaledwie sześciu miesięcy i było to jego pierwsze tego typu zlecenie. Inspirację czerpał z bogato zdobionych pomieszczeń włoskich renesansowych pałaców, których motywy nawiązywały do klasycznych mitów greckich i historii muzyki. Duży malowidło na suficie przedstawia Apolla, boga słońca i muzyki, chwytającego promienie słoneczne, które tworzą struny liry. Ściany podzielone są na odcinki pilastrami autorstwa Gustava Cederwalla. Lampy pozostają oryginalne i zostały zaprojektowane przez Roberta Hulta. Pierwotna kurtyna była dziełem Elsy Gullberg, zgodnym z wizją Tengboma, jednak uległa zużyciu i została zastąpiona nową, autorstwa Astrid Sampe.