Do głównych postanowień tych dokumentów należało: wzmocnienie misji ISAF w Afganistanie, przejęcie przez Sojusz dowodzenia w czterech prowincjach kraju oraz wzrost liczby wojsk w celu zabezpieczenia afgańskich wyborów prezydenckich zakończenie misji SFOR w Bosni i Hercegowinie (zastąpiła ją misja UE – EUFOR Althea) kontynuacja misji KFOR w Kosowie wzmocnienie misji Active Endeavour na Morzu Śródziemnym pomoc rządowi Iraku w szkoleniu sił bezpieczeństwa potwierdzenie zasady „otwartych drzwi” dla „europejskich demokracji”, zachęcenie Albanii, Chorwacji i Macedonii do kontynuowania reform, niezbędnych do uzyskania członkostwa w Sojuszu wzmocnienie Dialogu Śródziemnomorskiego, poprzez współpracę z Szerszym Bliskim Wschodem w ramach uruchomionej Istambulskiej Inicjatywy Współpracy (Istanbul Cooperation Initiative)
Rada Północnoatlantycka przyjęła również "Oświadczenie w sprawie Iraku", w którym: poparła rezolucję nr 1546 Rady Bezpieczeństwa ONZ (popierała ona przekazanie władzy w Iraku Tymczasowemu Rządowi Irackiemu) deklarowała „pełne poparcie dla niepodległości suwerenności, jedności i integralności terytorialnej Iraku” wsparła Polskę w kierowaniu wielonarodową dywizją w środkowo-południowym Iraku potwierdziła wsparcie rządu Iraku w szkoleniu jego sił bezpieczeństwa.