Zasada tworzenia stereogramów soczewkowych została opatentowana w Londynie w roku 1903 pod nazwą „Parallax-Stereogram” przez F.E. Ivesa. Stereogramy z rastrem soczewkowym produkowane były jednak dopiero od lat sześćdziesiątych XX wieku. Oprócz pocztówek produkowano tą metodą drobne opakowania i gadżety reklamowe. Początkowo sporządzenie obrazków złożonych z przeplatających się pasków obrazów składowych wymagało profesjonalnego oprzyrządowania. Istniał amatorski małoobrazkowy aparat fotograficzny Nimslo z rzędem obiektywów, dających serię negatywów obrazów składowych, z których w wyspecjalizowanych laboratoriach wytwarzano trójwymiarowe obrazki z rastrem soczewkowym. Dopiero wprowadzenie komputerowej obróbki obrazu umożliwiło amatorom zajęcie się wydrukiem stereogramów z nałożonym rastrem. W internecie dostępne są odpowiednie programy, a specjalistyczne firmy oferują samoprzylepne folie soczewkowe o różnym zagęszczeniu rastra.
Jedna z firm japońskich wyprodukowała ostatnio dwuobiektywowy aparat cyfrowy pozwalający na oglądanie obrazów trójwymiarowych na, dostarczanym wraz z nim, ekranie z nałożonym rastrem