Z powodu zniszczeń w zakładach Fiat, spowodowanych bombardowaniami, produkcja samolotu została wstrzymana. W związku z tym w jednostkach bojowych, zaczęto te maszyny zastępować Bf 109, co spotkało się z niechęcią pilotów którzy uważali te maszyny za znacznie gorsze.
Po zakończeniu wojny w zakładach Fiata rozpoczęto produkcję wersji G.55A, którego prototyp oblatano 5 września 1946 roku. Był to samolot myśliwski i zaawansowany samolot szkolny. Siły włoskie zakupiły 19 sztuk tej maszyny, ponadto 30 maszyn sprzedano do Argentyny i 19 do Egiptu. Ponadto powstała dwumiejscowa wersja treningowa G.55B, siły włoskie kupiły 10 sztuk a Argentyna 15.
Rozwinięciem tej konstrukcji był Fiat G.56. Był to płatowiec G.55 napędzany silnikiem Daimler-Benz DB 603. Zbudowano 2 prototypy i ich testy odbyły się na wiosnę 1944 roku. Były uzbrojone w 3 działka 20 mm i osiągnęły prędkość maksymalną 685 km/h.
Do końca II wojny światowej wyprodukowano około 105 egzemplarzy tych samolotów.
Po zakończeniu wojny w latach 1949 – 1954 produkowano wersje samolotu FIAT G.55A oraz FIAT G.55B jako szkolnych samolotów przeznaczonych na eksport.
Użycie bojowe samolotu Samoloty FIAT G.55 Centauro oraz FIAT G.56 były używane przez lotnictwo włoskie w końcowym okresie wojny.