Po wojnie znalazła się w Katowicach, gdzie podjęła pracę w Zjednoczeniu Przedsiębiorstw Wiertniczo-Hutniczych (przez kilka lat pełniła funkcję przedstawicielki kobiet w radzie zakładowej). W 1953 przeszła do pracy w Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT). Początkowo pracowała w sekretariacie ogólnym NOT w Katowicach, gdzie nawiązała kontakt z Oddziałem Zagłębia Węglowego Stowarzyszenia Elektryków Polskich; obsługiwała także inne stowarzyszenia techniczne. W 1956 została kierowniczką sekretariatu oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich, jeszcze do końca 1970 pozostając na etacie NOT; w latach 1970–1976 była etatowym pracownikiem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, potem na emeryturze – do lipca 1981 – pracowała w niepełnym wymiarze godzin.
W ramach swoich obowiązków zajmowała się organizacją konferencji naukowo-technicznych (o zasięgu oddziałowym i ogólnokrajowym), kursów szkoleniowych, kursów korespondencyjnych, a także w znacznej części prowadziła korespondencję oddziału. W życiu Oddziału Zagłębia Węglowego Stowarzyszenia Elektryków Polskich udzielała się także społecznie, uczestniczyła w imprezach i akcjach (także o charakterze towarzyskim), brała udział w pracach Komisji Historycznej, należała do najaktywniejszych członków Klubu Seniora oddziału.