Pierwsze wznoszone od fundamentów kościoły chrześcijańskie miały plan tetrakonchy – czterech wnęk-apsyd wokół centralnego kwadratowego wnętrza, tworzących kształt równoramiennego krzyża greckiego. Tak zbudowano kościół św. Hripsime w Eczmiadzinie oraz podobny do niego kościół Dżwari w Mcchecie w sąsiedniej Gruzji. Budowniczowie świątyń Armenii budowali coraz śmielsze konstrukcje, nie licząc się z zagrożeniem sejsmicznym. Wielka katedra w Zwartnocu (643-661) zawaliła się w roku 930. Jej ruiny świadczą jednak o mistrzostwie rzemiosła ormiańskich budowniczych.
Oprócz świątyń powstawały budowle świeckie. Za króla Gagika I (989-1020) założono miasto Ani otoczone wysokimi murami obronnymi. Architekt Tyrdat, który uprzednio zbudował trzecią z kolei kopułę kościoła św. Zofii w Konstantynopolu, wzniósł w Ani kościół katedralny. Zastosował w nim formy architektoniczne, jak ostrołuki, które o stulecia wyprzedziły pojawienie się podobnych form w architekturze Europy Zachodniej. Oprócz katedry zbudował Tyrdat pałac Katolikosa.
W drugim tysiącleciu Armenia weszła w okres powolnego upadku. Nieustanne najazdy nie sprzyjały budowaniu nowych świątyń i pałaców. Budowniczowie ograniczali się do rozbudowy obiektów istniejących.