Czasownik sa, od którego pochodzi to słowo, odpowiada polskiemu wyrazowi „znachor” lub „wiedźma”.
Funkcja szamańska cechuje się czterema cechami konstytutywnymi: Szaman działa poprzez ekstazę. Polega ona na wejściu w trans poprzez rytmikę tańca lub uderzania w bębenek, podczas którego szaman doznaje duchowego opuszczenia własnego ciała. Pozwala mu to na wejście w kontakt ze światem nadludzkim, podjęcie podróży do nieba, bądź zejście do świata podziemnego, napotkania duchów opiekunów, zaprzyjaźnionych bądź też wrogich, i wykonania swej misjiMircea Eliade, Historia wierzeń i idei religijnych, t. III., Warszawa 1995, s. 13n.. Szaman posiada więzi na „tamtym świecie”. Siła szamana polega na posiadaniu właściwych układów z potężnymi i wpływowymi w zaświatach duchamiMircea Eliade, Szamanizm i archaiczne techniki ekstazy, Warszawa 1994, s. 98–105.. Walcząc z niektórymi z nich, szaman wspiera się sojuszami z innymi. Dlatego też szamanem nie jest ten, kto chce, lecz ten, który został przez duchy wybrany i wprowadzony w „tamten świat”. Szaman jest trwałym elementem życia społecznego, jego instytucja jest nieodzowna dla jego wspólnoty.