Po śmierci męża w 1909 poślubiła lekarza i społecznika Aleksandra Macieszę. Powróciła wówczas na stałe do Płocka. Należała do propagatorek kultury i blisko współpracowała z mężem w działalności na rzecz Towarzystwa Naukowego Płockiego (krótko przez zawarciem małżeństwa Maciesza doprowadził do reaktywacji Towarzystwa i pełnił przez wiele lat funkcję jego prezesa). Ogłosiła kilka publikacji o tematyce regionalnej, m.in. Katedra Płocka (Płock 1914), Płock w malarstwie (Płock 1914), Ziemia Płocka, ogrodem Polski (Płock 1917). Wspólnie z mężem napisała trzykrotnie wznawiany Przewodnik po Płocku (pierwsze wydanie w 1914) oraz prowadziła dokumentację etnograficzną strojów ludowych z okolic Płocka. W 1914 wraz z mężem wyjechała do Jednorożca, by prowadzić badania na Kurpiach: on studiował antropologię Kurpiów z powiatu przasnyskiego, ona zbierała rośliny do zielnika, oboje gromadzili też stroje i eksponaty, które przywieźli do Płocka. Wiele artykułów zamieściła w prasie regionalnej. Była też autorką opublikowanego pośmiertnie w roku 1996 Pamiętnika Płocczanki, zawierającego obserwacje z lat I wojny światowej. Wspierała finansowo budowę I Gimnazjum Polskiego w Płocku.