Pierwszy prototyp zbudowano na podwoziu ciężarówki Ural-5323.4, jednakże przewidziano, że system może być montowany na dowolnym podwoziu o nośności 10 ton. Pierwsza wersja Pancyra była uzbrojona w 2 armaty automatyczne 2A72 kal. 30 mm umieszczone po obu stronach wieży oraz 12 przeciwlotniczych pocisków kierowanych 9M335 rozmieszczonych po sześć z każdej strony wieży. System wyposażono w obracany radar wykrywania celów z anteną paraboliczną 1Ł36-01, impulsowo-dopplerowski dwupasmowy radar śledzenia celu i pocisku przeciwlotniczego oraz dwa systemy optoelektroniczne składające się z kamery telewizyjnej oraz termowizyjnej. Poza wersją lądową przewidywano również stworzenie wersji morskiej, przeznaczonej do zabudowy na okrętach.
Prace konstrukcyjne i budowę prototypu zakończono w 1994 roku. Pierwsza publiczna demonstracja systemu miała miejsce na Międzynarodowym Salonie Lotniczo-Kosmicznym MAKS-1995. Przeprowadzone próby poligonowe wykazały niedostatki systemu: brak możliwości prowadzenia ognia w ruchu, przestarzałe wyposażenie radiolokacyjne oraz niska wykrywalność celów. Z uwagi na te problemy oraz kryzys finansowy w jakim znajdowała się Federacja Rosyjska zaprzestano rozwoju systemu.