W 1954 rozpoczął pracę w Olsztynie, dokąd przeniesiony został Instytut Rybactwa Śródlądowego pod kierownictwem Stanisława Sakowicza. Zatrudniony został na stanowisku adiunkta w Samodzielnej Pracowni Metodyki i Organizacji Badań. Do jego zadań należało przede wszystkim wyposażanie Instytutu w aparaturę badawczą. Później przeszedł do grupy urządzeniowej, powołanej po rozpoczęciu przez Instytut ogólnokrajowej akcji zagospodarowania jezior, i koordynował prace terenowe prowadzone w ramach tej akcji na terenie województwa olsztyńskiego. Po przekształceniach organizacyjnych w Instytucie przeszedł do Zakładu Ekonomiki. W 1971 w Instytucie Biologii Stosowanej ówczesnej Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych. W 1978 powierzono mu funkcję kierownika Samodzielnej Pracowni Metodyki i Organizacji Badań, na którym to stanowisku pozostał do końca życia.
W pracy naukowej Korycki prowadził badania w zakresie rybactwa jeziorowego, szczególnie interesując się sieją i stynką. W rozprawie doktorskiej zajął się problemem naturalnej śmiertelności ryb jeziorowych. Ogłosił kilkanaście publikacji, m.in.