Prezbiter Po otrzymaniu święceń, pracował jako wikariusz w Oleśnie (1936–1940) z pomocą w pobliskiej Wysokiej (parafia św. Mikołaja i św. Małgorzaty) i w parafii Świętej Trójcy w Bytomiu (1940–1945). Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 został przeniesiony do Opola. 28 listopada administrator apostolski Bolesław Kominek mianował go notariuszem nowej Administracji Opolskiej. Równocześnie od 4 grudnia 1945 do 28 sierpnia 1947 pełnił obowiązki wikariusza parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Opolu oraz kapelana szpitala św. Wojciecha. Wówczas praktycznie całą administrację kurialną stanowiły dwie osoby: Wacław Wycisk i Paweł Latusek. W 1948, gdy Latusek został mianowany wikariuszem generalnym, Wyciskowi przypadła funkcja kanclerza kurii diecezjalnej.
W 1949 administrator Kominek w celu przygotowania Wyciska do sprawowania stanowiska oficjała planowanego Sądu Duchownego w Opolu, mianował go (wraz z ks. F. Hermanem) obrońcą węzła małżeńskiego dla spraw opolskich w Sądzie Duchownym w Katowicach, z zadaniem „praktycznego zorientowania się w sprawach sądowych pod kątem własnych potrzeb”. Następnie został skierowany na studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które skończył w 1952.