Swoją karierę polityczną związał z Partią Liberalną. W 1884 po raz pierwszy został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. W parlamencie zasiadał, z przerwami, do 1919. Dwukrotnie piastował urząd Przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, zaś w Zgromadzeniu Narodowym 4. kadencji był wiceprzewodniczącym.
Po zamachu stanu przeciwko księciu Aleksandrowi I Battenbergowi został jednym ze zwolenników premiera Stefana Stambołowa, nazwanych później Partią Narodowo-Liberalną. W rządzie Stambołowa Tonczew przez prawie trzy lata był ministrem sprawiedliwości. W 1891 opuścił gabinet i włączył się do opozycyjnej Partii Liberalnej Wasiła Radosławowa. W tym okresie napisał kilka prac z zakresu prawa cywilnego. Zwieńczeniem jego działalności naukowej było otrzymanie w 1900 tytułu członka rzeczywistego Bułgarskiego Towarzystwa Literackiego.