W końcu XVII wieku Peczersk przekształcił się w wojskowo-administracyjne centrum Kijowa. Rozpoczęto budowę fortyfikacji, w tym twierdzy ziemnej za hetmana Iwana Samojłowycza oraz późniejszych murowanych umocnień wokół ławry wzniesionych przez Iwana Mazepę. W XVIII wieku powstały liczne obiekty o znaczeniu państwowym i militarnym, m.in. Pałac Maryjski, Pałac Klowski, Arsenał oraz zabudowa twierdzy peczerskiej. Cegła użyta do budowy pochodziła z lokalnych cegielni, które stały się pierwszymi zakładami przemysłowymi w regionie.
W XIX wieku, wraz z rozwojem kapitalizmu, Kijów intensywnie się rozbudowywał. Powstała ulica Chreszczatyk, a zabudowa Starego Miasta połączyła się z Peczerskiem. Wykształciły się odrębne strefy urbanistyczne, m.in. reprezentacyjna ulica Chreszczatyk, rezydencjalne Łypki, wojskowo-klasztorny Peczersk oraz przemysłowo-mieszczański Zwiryneć i Saperska Słobidka.
W okresie I wojny światowej Peczersk uległ militaryzacji: rozbudowano arsenał, wzniesiono szkoły wojskowe oraz doprowadzono infrastrukturę kolejową do obiektów wojskowych. W latach walk o niepodległość Ukrainy (1917–1920) rejon stał się miejscem intensywnych starć zbrojnych, a rezydencje w Łypkach były siedzibami władz różnych stron konfliktu.