mały|Grób Piotra Bednarza na cmentarzu Grabiszyńskim Piotr Bednarz (ur. 29 czerwca 1949 w Jeleniach zm. 26 marca 2009 we Wrocławiu) – polski robotnik i związkowiec, działacz opozycji w PRL.
Życiorys Syn Józefa i Ludwiki. Uzyskał wykształcenie zawodowe. W latach 1968–1981 był ślusarzem i operatorem maszyn w Dolnośląskich Zakładach Wytwórczych Maszyn Elektrycznych Dolmel. Od 1979 był członkiem Związku Zawodowego „Metalowcy”. W sierpniu 1980 został wiceprzewodniczącym komitetu strajkowego w swoim zakładzie pracy. Od września tego samego roku przewodniczył komitetowi zakładowemu „Solidarności”. Od 1981 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu regionu związku jako zastępca Władysława Frasyniuka.
W grudniu 1981 na mocy poufnej uchwały prezydium ZR brał udział (m.in. z Józefem Piniorem i Stanisławem Huskowskim) w ukryciu 80 mln złotych pobranych z konta NSZZ „S”. Po wprowadzeniu stanu wojennego współorganizował (od 13 do 16 grudnia) strajki m.in. w VII Zajezdni MPK oraz w Państwowej Fabryce Wagonów Pafawag we Wrocławiu. Pozostawał następnie w ukryciu, działając w podziemnych strukturach związku. Był członkiem RKS Dolny Śląsk, a od października 1982 jego przewodniczącym. Wchodził w skład Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najbardziej poszukiwanych działaczy związkowych w okresie stanu wojennego.