Gdy bratki zaczynają więdnąć, ich kwiaty przypominające ludzką twarz pochylają się, dzięki czemu wyglądają jak osoba głęboko pogrążona w myślach.

Wolnomyślicielstwo w Polsce Pierwszą polską organizacją wolnomyślicielską była Polska Liga Wolnej Myśli, powstała w lipcu 1906 r. w Paryżu. 8 grudnia 1907 utworzono w Warszawie Stowarzyszenie Wolnomyślicieli Polskich, na czele m.in. z Leo Belmontem, Ludwikiem Krzywickim, Andrzejem Niemojewskim, J Radlińskim i P. Weyhertem. Na skutek represji po rewolucji 1905–1907 rozwinęło ono działalność dopiero w Polsce niepodległej (8 listopada 1921 wyłoniło zarząd, wydawało „Myśl Wolną”). W Stowarzyszeniu Wolnomyślicieli Polskich orientacja dążąca do związania go z rewolucyjnym ruchem robotniczym (Jan Hempel, Zdzisław Mierzyński, Teofil Jaśkiewicz) zdobyła przewagę nad orientacją liberalno-burżuazyjną (Jan Niecisław Baudouin de Courtenay, Romuald Minkiewicz, Józef Landau). Różnice poglądów na istotę wolnomyślicielstwa, jego cele i metody, funkcje społeczne itp. nie oznaczały braku zbieżności stanowisk w sprawie zasadniczej tzn. laicyzacji kultury. Najszerszą platformą wypowiedzi ruchu były czasopisma wolnomyślicielskie: „Myśl Wolna” (1922–1925), „Wolnomyśliciel” (1926–1927), „Myśl” (1927–1928), „Wolnomyśliciel Polski” (1928–1935), „Racjonalista” (1930–1933) i inne.