Odbył szereg podróży po świecie, był w wielu krajach Europy, w Ameryce Północnej, w północnej Afryce, a w 1910 towarzyszył biskupowi warmińskiemu Augustinusowi Bludau w pielgrzymce do Ziemi Świętej.
W grudniu 1919 mianowany został kanonikiem gremialnym kapituły katedralnej pelplińskiej, co spotkało się z krytycznym przyjęciem polskiego pisma "Pielgrzym", zarzucającego Michalskiemu związki z Partią Centrum. W 1933 z nominacji Piusa XI został papieskim prałatem domowym. W pracach chełmińskiej kurii biskupiej uczestniczył jako radca konsystorza, kurator kasy biskupstwa, sędzia prosynodalny (potem synodalny) Biskupiego Sądu Duchownego, członek diecezjalnej komisji egzaminacyjnej dla organistów. Był też dyrektorem szkoły organistowskiej. W 1928 został członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu.
Zmarł 20 października 1935 w Pelplinie, pochowany został w miejscowej katedrze.
Bibliografia Zbigniew Stromski, Pamięci godni. Chojnicki słownik biograficzny 1275-1980, Redakcja Wydawnictw Pozaprasowych "Pomorze", Bydgoszcz 1986, s.