Od stycznia 1940 należał do ZWZ–AK. Od sierpnia 1942 pracował w Wydziale Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej (BIP KG AK), używając pseudonimu „Rafał”. Jesienią 1943 umożliwił Andrzejowi Ciechanowieckiemu, związanemu z Międzyorganizacyjnym Porozumieniem Pomocy Więźniom Heleny Jamontt, odbycie kursu informacyjno-propagandowego w BIP. Od stycznia 1944 równocześnie kierował działem dochodzeniowo-śledczym w Okręgowym Kierownictwie Walki Podziemnej (KWP) KG AK, używając pseudonimu „Maurycy”. Od maja 1944 był II zastępcą szefa warszawskiego KWP Eustachego Kraka. Prowadził ok. 60 dochodzeń w sprawach przeciwko osobom uznanym za zdrajców lub konfidentów, które rozstrzygał następnie Cywilny Sąd Specjalny. Z ramienia Kierownictwa Dywersji KG AK zwalczał działalność polityczną polskich komunistów. Oprócz tego bezpośrednio uczestniczył w kilku akcjach bojowych, m.in. w odbiciu więźniów ze Szpitala Jana Bożego przy ulicy Bonifraterskiej przez grupę bojową KWP pod komendą por. Alfreda Kurczewskiego 11 czerwca 1944.