Wyjaśnienie mechanizmu takich reakcji wymaga stosowania specyficznych metod badawczych, w tym określenia rzędu poszczególnych reakcji elementarnych.
Wśród klasycznych metod wyznaczania rzędu reakcji są wymieniane metody: podstawienia do wzoru, graficzna, różnicowa van ’t Hoffa (1884), całkowa Ostwalda i Zawidzkiego, izolacyjna Ostwalda.
Metoda podstawienia do wzoru + Zmiany [mol/dm³] w czasie reakcji (A) z (B) w 95,5 °Ci wartości stałej szybkości reakcji obliczone przy założeniu Czas, ok. 0 0,003 0,0505 0,0762 5,6 5 0,0086 0,0446 0,0703 5,8 10 0,0135 0,0398 0,0655 5,8 20 0,023 0,0322 0,0580 5,4 40 0,0311 0,0228 0,0485 5,6 60 0,0355 0,0169 0,0427 5,5
Wyniki oznaczeń stężenia reagentów rejestrowane w czasie biegu reakcji, są podstawiane do różnych równań kinetycznych, np.: dla reakcji zerowego rzędu:
dla reakcji pierwszego rzędu:
dla reakcji drugiego rzędu
Oblicza się wartości i sprawdza, które z równań prowadzi do wyników niezmiennych (zmienność w granicach błędu pomiarów), czyli do rzeczywistej wartości stałej szybkości reakcji
Sprawdzając np.